Het was 30 juli en we fietsten in Roubaix. Daar ligt aan de Rue Alexandre Fleming het Vélodrome André-Pétrieux. Wielerliefhebbers weten waar ik het over heb. En voor alle anderen: hier eindigt sinds 1936 de wielerklassieker Parijs-Roubaix die de hel van het Noorden wordt genoemd vanwege alle kasseienstroken in het parcours.
Het velodroom was gewoon open en met onze fietsen vol bepakking reden we een paar rondjes over heilige grond. Het was fantastisch. En ook bizar alledaags. Op het voetbalveld in het midden trapten wat jongeren een balletje en bij de ingang kregen kinderen uit de buurt fietsles. Er waren hardlopers. Verder gebeurde er weinig. De wielerbaan lag te wachten op april 2026 als er weer gefinisht wordt. Dat er naast deze openluchtbaan sinds 2012 ook een overdekte wielerbaan ligt die ongetwijfeld wel aan de eisen van de tijd voldoet, maakt niet uit. Die is heel bruikbaar voor indoorkampioenschappen, maar heeft niet de magie van de oude baan. Aan monumenten torn je niet.
En daarom hou ik van de stad. Omdat niet alles rationeel en logisch is. Omdat er ruimte is voor verwondering en bewondering.
Binnenkort ondertekenen ruim 20 partijen de City Deal over AI. Ik ben blij met de mooie Dealtekst waarin we afspreken een samenwerking op te zetten die zich richt op het verantwoord en effectief inzetten van AI voor maatschappelijke opgaven die samenhangen met de leefbaarheid van steden en dorpen. Ik ben ook blij met de publieke waarden die we in acht nemen: veiligheid; rechtvaardigheid; welzijn, duurzaamheid & welvaart; autonomie en lokale identiteit. Ze zijn allemaal heel erg belangrijk. Maar de laatste misschien wel het meest. “AI moet worden gevoed met lokale data en de interpretatie van die data, moet voldoende ruimte houden voor de uniciteit van gemeenten. Een stad is meer dan een dataset. Rekeninghouden met genius loci voorkomt eenheidsworst.”
Maar daaraan dacht ik niet op het Vélodrome André-Pétrieux. Daarvoor was de betovering te sterk.
Jan-Willem Wesselink
